2026/03/19 Thu
活動
សំឡេងក្នុងទីក្រុងរបស់អ្នក សំឡេងក្នុងទីក្រុងរបស់ខ្ញុំ «កម្ពុជា បាត់ដំបង៖ នៅក្នុងប្រទេសដែលគ្មានមេរៀនតន្ត្រី»
សម្លេងទីក្រុងដែលចាប់ផ្តើមថ្ងៃមួយ
នៅក្នុងទីក្រុងរបស់អ្នក ឥឡូវនេះមានសម្លេងអ្វីកំពុងលាន់? ខ្ញុំកំពុង (ស្ថិត)រស់នៅទីក្រុងបាត់ដំបង ប្រទេសកម្ពុជា។
នៅទីនេះ ជាមួយនឹងសម្លេងរថយន្ត និងម៉ូតូ សម្លេងអ្នកលក់ដូរផ្សេងៗក៏ហោះហើរតាមខ្យល់មកដល់ផងដែរ។ ក្នុងសម្លេងចម្រុះនោះ ខ្ញុំ(អាច)មានអារម្មណ៍ដឹងពីភាពរឹងមាំ និងភាពរស់រវើករបស់ប្រទេសកម្ពុជា។ សម្លេងទីក្រុងទាំងនេះ បានក្លាយជាសំឡេងដែលចាប់ផ្តើមថ្ងៃរបស់ខ្ញុំរាល់ព្រឹក។
BTEC
ខ្ញុំកំពុងបង្រៀនតន្ត្រីនៅសាកលវិទ្យាល័យបណ្តុះបណ្តាលគ្រូបង្រៀនមួយនៅទីក្រុងបាត់ដំបង ដែលគេស្គាល់ថា BTEC។ នៅក្នុងសាលារៀននៅកម្ពុជា មិនមានមេរៀនតន្ត្រីទេ។ នៅពេលដែលខ្ញុំបានដឹងរឿងនេះ ខ្ញុំមានតែគំនិតតែមួយគត់ គឺចង់នាំយកភាពរីករាយនៃតន្ត្រីទៅកាន់កុមារនានា ហើយនោះជាមូលហេតុដែលខ្ញុំបានមកទីនេះ។
អ្វីដែលទង់ជាតិជប៉ុនបានបង្រៀនខ្ញុំ
BTEC គឺជាសាកលវិទ្យាល័យដ៏អស្ចារ្យដែលបានកសាងឡើងដោយ JICA។ នៅពេលខ្ញុំចូលទៅក្នុងថ្នាក់រៀន ខ្ញុំឃើញស្លាកទង់ជាតិជប៉ុនត្រូវបានបិតលើឧបករណ៍តន្ត្រីនីមួយៗ។ រាល់ពេលដែលខ្ញុំឃើញទិដ្ឋភាពនោះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាការគាំទ្រ និងការលើកទឹកចិត្តពីប្រទេសជប៉ុនដ៏ឆ្ងាយ កំពុងឈានមកដល់បេះដូងខ្ញុំយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។
បន្ទប់រៀនស្ងប់ស្ងាត់ និងពេលវេលានៃការស្ទាក់ស្ទើរ
នៅពេលដែលខ្ញុំត្រូវបង្រៀនគ្រូ ដែលមិនមានបទពិសោធន៍តន្ត្រី ខ្ញុំបានស្ទាក់ស្ទើរយ៉ាងខ្លាំងថា តើគួរចាប់ផ្តើមបង្រៀនពីអ្វីទៅមុន ទើបល្អ។ នៅក្នុងបន្ទប់រៀនធំទូលាយ និង(ស្ងប់)ស្ងាត់ ខ្ញុំបានស្រមៃថា ថ្ងៃណាមួយ បន្ទប់នេះនឹងពេញទៅដោយសម្លេងឧបករណ៍តន្ត្រី។
ហើយថ្ងៃនោះបានមកដល់លឿន ជាងអ្វីដែលខ្ញុំគិត។ សិស្សៗនៃក្លឹបតន្ត្រីដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងជាលើកដំបូង បានមកពេញបន្ទប់រៀន។ នៅពេលដែលបន្ទប់រៀនដែលធ្លាប់ស្ងប់ស្ងាត់ ត្រូវបានបំពេញដោយសំណើច និងសម្លេងតន្ត្រី ខ្ញុំបានគិតក្នុងចិត្តថា «ខ្ញុំមកទីនេះ គឺពិតជាត្រឹមត្រូវ»។
សំណើច និងចង្វាក់បានបំពេញបន្ទប់រៀន
នៅក្នុង BTEC មេរៀនតន្ត្រីលើកដំបូងបានចាប់ផ្តើម។ ចង្វាក់របស់តាំបូរីន និងកាស្តាណេតបានលាន់ឡើង ហើយជាមួយនឹងសម្លេងត្រីអង់ហ្គល បទចម្រៀង « ពន្លឺផ្កាយភ្លឺភ្លែតៗ» ក៏លាន់មកពេញបន្ទប់រៀន។
នៅលើមុខគ្រូដែលមើលទៅមានភាពបារម្ភ និងនៅលើមុខសិស្សដែលមានភាពខ្មាស់អៀនបន្តិច ស្នាមញញឹមបានលេចឡើងដោយធម្មជាតិ។
ការរាំ ផ្សារភ្ជាប់ជាមួយសំណើច
បទភ្លេងប្រពៃណីខ្មែរ ដែលពួកយើងបានរាំរួមគ្នាជាមួយសិស្សៗ។ ពួកយើងរាំរបាំប្រពៃណីបរទេសម្តងហើយម្តងទៀតបណ្តើរ សើចខ្លាំងៗបណ្តើរ លាន់ពេញបន្ទប់រៀន។
វាជាពេលវេលាដែលខ្ញុំបានស្គាល់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅពីបេះដូងថា តន្ត្រីគ្មានព្រំដែនឡើ
ជំហានតូចៗ
ហើយឥឡូវនេះ ខ្ញុំបានបោះជំហានតូចមួយ។
ជំហាននោះកំពុងប្រាប់ខ្ញុំដោយស្ងាត់ៗឱ្យបន្តដើរទៅមុខទៀត។
ដោយក្តីអរគុណ
ចំពោះការដែលខ្ញុំអាចបានឈរនៅទីនោះក្នុងពេលវេលាដ៏អស្ចារ្យបែបនេះ និងចំពោះមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលបាននាំខ្ញុំមកដល់ទីនេះ ខ្ញុំសូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅអស់ពីបេះដូង។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា នឹងបន្តចែករំលែកភាពរីករាយនៃតន្ត្រីទៅកាន់មនុស្សជាច្រើនទៀត។
ចាប់ពីនេះតទៅ នៅទីនេះ ក៏មានតន្ត្រីដែរ។
2024,3 fukatatani terumi
SHARE
